El Nido

Na een 8 uur durende busreis vanuit Puerto Princessa naar El nido zijn we er dan eindelijk. Omdat El nido erg drukbezocht is door toeristen hadden we vrij op tijd een guesthouse gereserveerd via de telefoon. Ik hoefde geen email te sturen werd me gezegd en alles was oké! Nou goed dan.
Eenmaal aangekomen moesten we ergens een steegje in, waar ergens helemaal verborgen ons guesthouse lag. “You booked via Agoda?” Oh jee.. nee! “ we made a phone call, like a week ago.” “Ooh sorry mam we never take reservations through the phone!” WAT?! Ik zoek het telefoonnummer en laat zien dat ik dat telefoonnumer heb gebeld. Nee deze vrouw werkt hier niet meer. HUH?? Ze heeft mijn boeking hier toch bevestigd? Naja..na heel veel discussie zijn we maar gewoon opgestapt. En toen..begon de jacht naar een nieuw, niet al te duur, guesthouse. Vrij snel vinden we een guesthouse met nog 1 kamer vrij.. Na wat pingelen van Raf is de prijs ook oké. Gelukkig! Naast ons zaten hele lieve Franse buurtjes met echt een te schattig lief klein dochtertje. Samen met hun zijn we de volgende dag met een boot op pad om de prachtige lagunes van el Nido te bezichtigen.. en echt WAUW!
De tweede dag deden we weer een tourtje deze keer met vooral veel stranden en snorkelplekjes. Echter gaat het helaas niet zo soepel als gister! We worden om 8.30uur opgehaald om naar de boot te gaan. Eenmaal in de boot start hij niet.. pffff toch niet weer hè! Wat is dat toch met ons en vervoersmiddelen die kapot gaan? 1.5 uur later kwam er dan eindelijk beweging in onze boot! Helaas konden we niet heel veel zwemmen want er zaten echt honderden kwallen!
Op dag 3 hebben we nog een tour gedaan en deze was wederom super mooi! De foto’s zeggen denk ik meer dan duizend woorden. En geloof me..in het echt was het nog veeeeel mooier.
De dag erna zijn we weer terug gegaan naar Puerto Princessa om daar vervolgens de dag erna terug te vliegen naar Cebu.
Hier hebben we afgesproken met onze Filipijnse vrienden die we in het pizza restaurantje in Oslob hebben ontmoet. We zijn samen gaan eten in een restaurantje waar ze “boodle style” eten. Dit is met zijn allen van hetzelfde eten, met de handen. Het is gebaseerd op hoe de militairen dit hier doen. Heel erg leuk! Daarna zijn we naar een ijsrestaurant gegaan waar we een joekel van een ijs kregen voorgeschoteld, 3 kilo!! Toen onze buikjes helemaal propvol zaten gingen we op weg naar de karaoke bar. Hier kun je kamertjes huren met daarin een karaoke set en een dansset. Helaas was het vrijdag en had iedereen hetzelfde idee. We waren dus nummer 7 op de lijst. Na een half uur waren we pas nummer 5, dus dat ging nog wel heel lang duren. Uiteindelijk hebben we maar besloten om naar een dsicotheek te gaan. Hilarisch! De muziek was echt verschrikkelijk, maar we hebben het zo naar onze zin gehad!

Advertisements

Bohol

Vanuit Oslob zouden we vertrekken naar Cebu, waar we meteen met de boot zouden doorgaan naar Bohol. We waren al heel vroeg opgestaan want de bussen duren hier altijd veel langer dan verwacht. Bij het ontbijt vertelde een chinees koppel ons echter dat de eigenaar van ons guesthouse een boot had geregeld die direct vanuit Oslob naar Bohol zou gaan. Wij daarom even gaan informeren bij de eigenaresse. “Is it a small boat?” hihihi.. jaaaa wij hebben wat geleerd van ons avontuurtje in Malapascua. “Nooooo, big boat! No problem!” Rafael besloot toch nog even te wachten met betalen totdat hij de boot zou zien. De boot zou in de ochtend vertrekken. Vervolgens zei ze dat het 13.00uur zou worden, en enkele minuten later moesten we opeens haasten, want de boot was er! We zijn vervolgens naar de boot gebracht.. en ja hoor! SMALL! Het chinese koppel besloot ook niet op te stappen. Dus in het busje gingen we weer terug naar het guesthouse. Tja en nu dan dachten we….
Toen kwam de eigenaresse met het nieuws dat er ook een veerboot was naar Bohol. Dus wij dachten oké.. waarom zei je dat niet eerder, maar goed.
Vanuit daar zijn we in een razendsnel tempo naar de port gereden waar over 10 minuten een boot zou vertrekken richting Dumaguette. Vanuit daar zouden we dan een boot kunnen nemen naar Bohol. Met veel stress, hebben we die boot dus NET gehaald! Eenmaal aangekomen in Dumaguette hebben we 3 uur moeten wachten op de boot naar Bohol. In de tussentijd hebben we dus maar even wat gegeten.
Eenmaal aangekomen in Bohol, was het eigenlijk zo anders dat het bijna leek alsof je in een heel ander land was aangekomen. Alles was heel erg oud, maar daarentegen stond er wel een hele mooie nieuwe kerk, die echt prachtig was. Bij de avondmis kwamen er zo veel mensen dat het precies leek alsof MVV tegen RODA voetbalde. Ongelofelijk! Op onze eerste dag zouden we eigenlijk gewoon naar het strand gaan. Ik had echter het briljante idee om naar een super luxe resort te gaan. En ja hoor, dat kon! Voor 3 hele euro’s! Hier hebben we ons erg vermaakt in de infinity pool, waar we echt een prachtig uitzicht hadden op het strand en de zee.
De volgende ochtend hebben we een tuktuk gepakt richting busstation. Eerst kwam Jehova nog even bij ons langs om ons “the watchtower” aan te smeren. Maar deze weigeren we netjes. Het tuktuk ritje was een avontuur op zich! Deze man lachte na elke zin die hij zei, maar hard!! Echt heel hard! Vervolgens begon hij van alles uit de Bijbel aan ons te vertellen. Hij vroeg ons naar bepaalde liedjes uit de Bijbel, kennen jullie die? “Nee sorry.” En toen begon hij uit volle borst zijn favoriete Bijbel liedjes te zingen. We hebben zo gelachen.. sorry! Gelukkig moest hij er zelf ook om lachen.
Eenmaal aangekomen in Loboc had ik helaas weer ergens een voedselvergiftiging opgelopen dus hebben we de dag in de kamer doorgebracht met een emmer naast het bed. Gelukkig voelde ik me de dag erna weer als herboren. Op pad dus! We hebben een scootertje gehuurd en zijn vertrokken. Allereerst naar we de tarsiers gaan bekijken. Van die hele kleine maffe beestjes die heel erg schattig zijn als ze vooral hun oogjes maar dicht houden! Als ze ze open doen worden ze een beetje freaky! Geloof me, die wil je snachts echt niet zien. Hihihi. Maar ontzettend bijzonder om ze te mogen zien.
Daarna zijn we door gereden naar the Chocolate Hills, prachtig! Dit zijn eigenlijk hele gekke bergformaties die door heel Bohol te zien zijn. Maar op deze plek zie je er gigantisch veel bij mekaar liggen. Heel erg gek dat de natuur zoiets kan vormen.
Op de terugweg kwamen we een park tegen waar we een kijkje hebben genomen. Hier bleken ze vlinders te hebben. We kregen een kleine rondleiding met allemaal informatie over de rupsen en vlinders. Erg leuk, en vooral ook grappig! Zie onze foto maar!
We hebben even een lunch break gehouden en zijn vervolgens op ons scootertje verder gegaan richting de rivier.
Omdat Raf zijn coupe inmiddels erg was gegroeid, en er zich al krullen begonnen te vormen, is hij maar even naar de kapper gegaan. Hier mochten we in de rij gaan zitten. Voor €0,50 werd zijn haar helemaal geschoren en werden alle lijnen helemaal netjes met een mesje bijgesneden. Aan het eind werd er nog wat babypoeder overheen gegooid en Raf was weer zo goed als nieuw!
De dag erna zijn we weer terug gegaan naar Cebu met de boot. Op naar El Nido!

 

Onze avonturen in Moalboal en Oslob

Eenmaal aangekomen in Moalboal zijn we op zoek gegaan naar onze lodge. We sliepen deze keer in een rieten hutje. Vooral ’s avonds erg spannend, met alle geluiden die je hoort. Maar daar zullen we zo nog wel op terug komen. Moalboal is een klein stadje vooral bekend om haar mooie koraal en de waterval. De eerste dag hebben we dus gewoon wat rond gelopen. Op dag 2 zijn we gaan snorkelen. Gelijk wanneer je twee meter de zee in gaat zie je al het koraal en de visjes die er rond zwemmen. Ongeveer 5 meter verder wordt het koraal steeds dieper en ietsje later loopt er een stijle muur naar beneden tot 80 meter diep. Prachtig! We hebben de meest prachtige vissen, zeesterren en planten gezien. ’s Avonds zijn we gaan eten in een ontzettend schattig eettentje. Heel klein, met 4 tafeltjes en een heel klein barretje. Ze koken op een campingsetje met 3 gaspitjes, dus het duurt wel eventjes, maar ze zijn zo lief!
De dag daarna zijn we naar de Kawasan Falls gegaan. Dit is een waterval met ontzettend helder blauw water. We hadden een scooter gehuurd zodat we daarna nog wat rond konden touren. Bij de watervallen ontmoette we een man die zei dat het misschien ook wel leuk zou zijn om naar de hot springs te gaan. Hmmm.. klinkt goed! Het was maar 1 km verder, zei hij. Eenmaal aangekomen bij de waterval hebben we maar een plons genomen.. brrrrr! Ijskoud! Maar wat een mooi water! Hoe later het werd, hoe drukker het werd. Dus toen zijn we verder naar boven geklommen. Klimmen is ook echt wel klimmen. Wat een pad! Als we maar niet uitglijden en zo beneden liggen!
Na een tijdje zijn we weer terug naar beneden gegaan. Ik wilde nog even een leuke foto maken van Raf op een bruggetje, ik ging daarbij op t randje staan van de rivier. Opeens schreeuwt Raf: “Ga weg daar! EEN SLANG!! Ik spring natuurlijk meteen weg. Daarna kijken we samen hoe hij weg kruipt. Jeetje! En wij hebben net dat hele dichtbegroeide pad naar boven gelopen op onze slippertjes.
Aangekomen bij onze scooter besluiten we om op zoek te gaan naar de hot springs. We rijden… en rijden… en rijden.. hmmm.. 1 km? Dat kan toch niet. We vragen het aan wat locals. “Oh ja.. nog 4 km die kant op!”. Dus we rijden weer verder met ons scootertje. Uiteindelijk, 20 km verder, zagen we een groot bord met hot springs erop en ja hoor nog “2km”, achja we hebben al ruim 40km gereden dus wat maakt het uit dachten we. Hier moesten we een hobbelig kiezelweggetje naar boven. De natuur werd echt steeds mooier. In het bos tussen de hoge palmbomen lagen 3 hotsprings. 1 van van 36, 37 en maar liefst 42.6 graden Celcius. Wij natuurlijk weer als eerste in die ontzettend hete! Geloof me ik hou van een warm bad, maar dit was de next level! Vooral nadat ik net uit een ijskoude waterval kwam. Raf, die altijd alles TE warm vindt, vond het tot mijn verbazing heerlijk!
Nadat we uit waren gedobberd besloten we aan onze reis terug te beginnen van 40 km. “Misschien redden we dat dan nog voor het donker!” zei Raf. Daar gaan we dus weer dat hobbelige weggetje naar beneden. En ja hoor.. een lekke band! En nu dan? Om de scooter te mogen huren hadden we een formulier moeten ondertekenen. Hoer stonden de prijzen op van alle onderdelen, wanneer die kapot zouden gaan. Ik heb er een blik op geworpen en ze waren belachelijk hoog!
Twee locals op een scooter zeggen ons dat de achterband lek is: “yes we know.. do you know where we can fix it?” Oke, rij maar even achter ons aan. Eenmaal beneden rijden we al op de velg. De jongen die achterop zit stapt af, ik mag daar gaan zitten. Raf loopt met de kapotte scooter en de andere jongen achter ons aan. Hij brengt ons naar een klein repareer bedrijfje. Die haalt vervolgens onze binnenband tevoorschijn. Daar zit een dikke scheur in van een centimer of 10. Hij probeert het nog te plakken, maar dat gaat niet lukken zegt hij na 10 minuten. Inmiddels staat het halve dorp te kijken naar hoe onze scooter wordt gemaakt. Raf gaat met hem mee om een nieuwe band te kopen. Ik blijf achter met de mannen. We hebben de leukste gesprekken gehad! Hij wilde alles weten over Nederland. Zelfs de leraar van de school kwam een praatje maken.
Uiteindelijk is de band gerepareerd en zijn we er met €2,50 heel chill vanaf gekomen! En dat met een nieuwe band en het maken daarvan. Thank God! Dan konden we eindelijke beginnen aan onze terug reis. Voor het donker hebben we het helaas niet meer gered, maar ach. We hebben weer hele leuke mensen ontmoet!
En nu komt het grappige gedeelte.
’s Avonds in bed horen we opeens keihard een kat krijsen achter ons hutje! Oooooh jeeeee.. We weten allebei niet zo goed wat we moeten doen. “Moeten we dat gaan zeggen?” zei Raf. Ze blijft krijsen en opeens… is het stil. OMG! Die is dood! Omdat we maar een kat hoorden en verder geen ander beest, dachten we misschien zit er wel een slang achter ons hutje, zo’n gek idee is dat toch niet? Raf besluit om het even te gaan vragen. “Sorry miss.. strange question, but do you have cats?” “No”. “Because I think a cat got killed behind our hut. ” de vrouw kijkt hem heel raar aan, en denkt ik loopt maar even mee. Ze schijnt een beetje met wat licht en zegt “No nothing here, maybe the neigbors”. We hebben ons er daarna kapot om gelachen! Dus wat met de kat gebeurt is bijft een mysterie.
De ochtend erna zijn we vertrokken naar Oslob. Dit plaatsje staat vooral bekend om de walvishaaien. We zitten in een heel leuk hotelletje gelijk aan zee, met een ontzettend lieve eigenaresse. We werden meteen heel erg hartelijk begroet en kregen een hele lekkere lunch voorgeschoteld. Daarna zijn we op zoek gegaan in de scooter. Dit bleek nog niet zo gemakkelijk! Het is echt maar een heel klein stadje en blijkbaar zijn er geen echte verhuurbedrijven. Uiteindelijk hebben we via, via de scooter van de priester gekregen.. haha ja echt! Toen hij ons de scooter gaf zijn hij “May God be with you”.
De ochtend daarna zijn we om 5uur opgestaan. Met een scooter zijn we richting de walvishaaien gereden. Zooooo spannend. Vanaf het strand kunnen we ze af en toe even boven zien komen. Allereerst krijgen we informatie over wat er wel en niet mag. Vervolgens moeten we met een klein bootje richting de walvishaai. Waaauw! Wat zijn ze groot! Rustig aan klimmen we vanaf het bootje het water in. Dit is zo een fantastische ervaring. Gelukkig is het nog zo vroeg dat er bijna geen andere mensen zijn. Eentje doet zijn mond open. Omdat ik klem zit tussen een boot, mensen en de haai, kom ik heel erg dichtbij. En ik zie dat ik er zo in zou passen. HELP! Haha..
Na een half uurtje zit onze tijd erop. Die tijd vloog echt voorbij, helaas. Maar deze fantastische ervaring zal voor altijd bij ons blijven! Wat een prachtige dieren.
Na dit avontuur hebben we een heerlijk ontbijtje gehad aan het strand. Vervolgens zijn we naar de waterval gegaan. Deze was gigantisch!! Zo ontzetten indrukwekkend. Vanaf meters afstand word je al helemaal nat geregend door het spetterende water. Nou ja, laten we er dan ook maar gewoon in gaan. Daarna zijn we nog een beetje het stadje in gegaan. Hier kwamen we een hele stoet tegen met achterop een hele wagen vol met kinderen. Iedereen was in wit gekleed. In de voorste wagen lag een doodskist. Ik denk dat het halve dorp meeliep in deze stoet, erg indrukwekkend.
Wij zijn vervolgens naar de kerk van onze priester gegaan. Een hele mooie kerk met eromheen hele mooie gebouwen. Een hele tijd later zien we diezelfde stoet daar aankomen. Het vreemde is dat er voor en tijdens de begrafenis buiten gewoon ijsjes en andere lekkernijen werden verkocht die de bezoekers dan gewoon eten. Een beetje zoals onze koffietafel, denk ik. We besluiten door te gaan naar de bergen. We gaan een kronkelweggetje omhoog tussen de meest prachtige natuur. Je hebt uitzicht over de hele stad en de zee. Uiteindelijk wordt dit weggetje zo stijl dat we het idee hebben dat we straks achterover kiepen. Het scootertje trekt het ook niet meer echt. Dus gaan we maar weer terug! We besluiten op zoek te gaan naar de priester, zodat we zijn scooter kunnen terug brengen. Die is nergens te vinden. Naja.. dan maar eerst even wat eten. We besluiten naar een pizza tentje te gaan. Deze tip kregen we van een vrouw in ons hotel. Ze maken hier pizza in een pan! Het restaurant bestaat uit 1 tafeltje waar plaats is voor zo´n 6 mensen. Wanneer we binnen komen zitten er al 4 locals. We gaan er bij zitten. Ze hebben een bak ijs. Ik zeg “is dat koekjes ijs? Oooooh!!” Ze zeggen “take, take, take!!!” Wij: “oooh nooooo!” “YESSS take please!” Ik zie opens dat het Oreo’s zijn! En dat specifieke ijs zoekt Raf al de hele vakantie. Ik zeg “is dat Oreo ijs?” “YESSS!!!” en ik vertel dat Raf er al de hele vakantie naar zoekt en vraag waar we dit kunnen kopen. Ze zeggen enkel “NOOOOO please TAKE! ” en halen ons twee lepels. Daar zitten we dan, met zijn 6’en een bak Oreo ijs te eten voordat we onze pizza krijgen. Het was zo gezellig dat we gewoon vergaten iets te bestellen. hihihi. We hebben ontzettend leuke gesprekken gehad. Helaas moesten ze gelijk na hun pizza weer verder om de bus terug te nemen naar Cebu city. Anders hadden we er waarschijnlijk nog uren gezeten. Nadat wij onze pizza op hebben, die overigens super lekker was, zijn we weer op zoek gegaan naar de priester. En ja! Hij was thuis zei de marktmevrouw. Hij bedankt ons en wil ons terug brengen met een tuktuk. Nee dat hoeft niet! We lopen wel. Hij dringt aan en wil ons graag brengen, maar we zeggen dat het echt niet nodig is. Wat zijn de mensen hier toch lief! Op de weg naar huis komen we langs een karaokebar, waar een oude man aan het zingen is. Echt kattengejank komt er uit de speaker!!!hahaha.. we besluiten om even te blijven. We geven hem een luid applaus. Daarna zijn wij natuurlijk de sjaak! Kom, kom.. jullie mogen zingen. OOOOOh neeeeee.. wij kunnen echt niet zingen! Hihi.. We besluiten deze aanbieding dus maar over te slaan.

Liefs & May God be with you!

Malapascua & Kalanggaman..true Paradise!

Hallo allemaal,
Daar zijn we weer. Deze keer vanuit de Filipijnen. Waarschijnlijk zijn jullie nog allemaal aan het bijkomen van de carnaval 🙂 Zoals jullie misschien al gezien hebben, hebben wij dat op onze eigen manier gevierd! hihi..
Waar waren we gebleven? We waren geland in Cebu, waar we een paar dagen hebben doorgebracht. Vanaf daar zijn we met de bus en de boot naar een eilandje gegaan, Malapascua. Ontzettend leuk! Dit eiland is nog bewoond door lokale mensen, er is een schooltje, wat winkeltjes, een aantal restaurantjes en natuurlijk de grote resorts. Wanneer je vanaf het strand het dorpje in loopt zit je dus middenin het plattelandsleven van de lokale mensen. Iedereen begint vriendelijk te lachen tegen je en maakt een praatje met je. De kindjes komen allemaal een high five geven. Zo lief!
Omdat we vrij laat aan kwamen zijn we wat gaan eten hebben we wat rondgelopen en zijn vervolgens gaan slapen.
Om 5 uur werden we wakker gekraaid door de hanen en deze stoppen niet na zonsopgang, nee ze kraaien de hele dag door tegen mekaar op. Iedereen op dit eiland heeft minstens 1 haan. Ze trainen deze en doen elke zondag hanengevechten met ze. Toen we een man met zijn haan bezig zagen zijn we even een praatje gaan maken. Vol trots liet hij de haan aan ons zien. Hij had al 18 gevechten gewonnen.
Daarna hebben we een snorkeltripje gemaakt rondom het eiland. Hier hebben we onze eerste zeeslang gespot! Waauw spannend. Hij zwom letterlijk onder ons. Blijkbaar ook nog super giftig!
Het koraal viel een beetje tegen, maar ach.. we hadden ons dagje gevuld!
De dag daarna zijn we naar een eiland gegaan op 2 uur varen van Malapascua, Kalanggaman Island. De eigenaar van het guesthouse had ons gewaarschuwd dat we dit absoluut niet met een kleine boot moesten doen. Hij zei dat er vaak wilde zee was en dat er zelfs mensen waren omgekomen.. OEI!
We hebben even rondgevraagd naar wat prijzen en hebben uiteindelijk via ons guesthouse geboekt. Leek ons wel zo betrouwbaar! Hij liet een van de lokale mensen het verder regelen. En wat stond daar om ons op te halen..? Een kleine boot. Oke.. no problem! Daar gaan we dan. Een heel hard motor geluid brult er uit de boot. Niet overdreven, alsof er iemand naast je staat met een betonboor. Hmmm.. dat was gister niet zo bij onze snorkeltour. Halverwege valt dan ook de motor uit. Gelukkig krijgt hij hem na een tijdje weer aan de praat en arriveren we een uur later op het eiland. WAAUW! Prachtig. De zee is zo helder en fel blauw. En dan ligt er een hele lange dunne streep zand met palmbomen erop. Precies een droom!
We hebben echt genoten van het moment. Veel foto’s gemaakt, gezwommen, gesnorkeld en lekker barbecue gegeten. Om 14uur was het weer tijd om naar huis te gaan.. nu al? Little did we know..
De zee werd zo ontzetten ruw! En daar gingen we dan met ons kleine bootje. Ik kreeg al helemaal Titanic ideeën. Bij elke golf kwam er ook een hele plons water het bootje op. De kapitein was die er met een emmertje uit aan het scheppen. Trouwens.. ter info, gas geven ging met een touwtje aan de motor en het stuur was een bamboe stok. Na ongeveer 2 uur draaide de kapitein de boot opeens om. HUH? Hij zei niks maar begon gewoon de andere kant op te varen. Onze boot pakte de golf van de zijkant (hij hing sowieso al scheef) en daar gingen we dus wel even heel scheef omlaag. Uiteindelijk bleek dat er een stuk hout van onze boot was afgebroken en dat hij dat was gaan halen.
4 uur later, toen de zon al bijna onder was, kwamen we dan eindelijk aan op Malapascua. Maar echt.. het was de moeite waard!
De dag erna zijn we door het stadje gaan lopen. Daar zagen we kindjes spelen met krabben.. en niet zomaar spelen. Ze bonden er touwtjes omheen en gingen ze uitlaten! Zoals hondjes. Hahaha Hilarisch! Natuurlijk wilden ze allemaal maar al te graag op de foto.
De dag erna moesten we alweer terug. Om 9.00uur hebben we de boot genomen en om 10.30uur de bus richting Cebu. De rit was maar 135km maar we hebben er maar liefst 6.5 uur over gedaan. ’s Avonds hebben we echt onwijs lekker gegeten. Daarna hebben we onszelf nog op hartjes donuts getrakteerd omdat het Valentijn was! Dat is trouwens een groot event hier. Iedereen doet er aan mee. Mensen lopen in rode kleding, kopen rozen en ballonnen en alle hotels, restaurantjes zijn helemaal versierd.
We zijn nu in Moalboal, maar daarover horen jullie de volgende keer weer meer.

Heel veel liefs !
Rafael & Aimée

 

The Chopstick Travellers are back! We gaan weer op reis.

Hallo allemaal,

Zoals jullie weten hebben we onze tickets naar Azie al geboekt!
Deze keer voor 4 maanden 😀 Sounds great right?
Onze eerste vaccinaties zijn al gezet..en wat was Raf een held! :S pfff.. Het leuke is dat Aimee, die totaal ontspannen haar prikjes ontvangt, wel altijd met spierpijn zit.

however..
We gaan deze reis, die 11 januari gaat beginnen, de volgende landen bezoeken: Maleisie (even onze jetlag een paar dagen uitslapen) vanuit daar gaan we richting Cambodje, Hierna gaan we naar de filipijnen. Vervolgens Indonesië. Daarna gaan we onze adventure skills op de proef stellen in Nepal.( dit belooft mooi verhalen hahaha) en dan eindigen wij onze reis wederom in het prachtige Maleisië.

Dus ben je benieuwd naar onze reis? Blijf ons dan volgens via ons blog.

rafaelaimee.wordpress.com

 

Veel Liefs,

 

Rafael & Aimée

1956864_10204171538422640_3795436372954655027_o