Yogyakarta & Bali

We hebben al een tijdje niets meer laten horen, daarom vandaag even een twee in een verslag.

Van het prachtige oerwoud in Bukit Lawang zijn we naar Yogyakarta gevlogen. Daar liep alles anders dan verwacht. We hadden hele avontuurlijke plannen voor ogen. We wilde ’s nachts een vulkaan gaan beklimmen om op de top zonsopgang te bekijken en we zouden naar een prachtig eiland gaan. Maar helaas, pindakaas! Het regende elke dag zo hard dat ons werd afgeraden de vulkaan omhoog te gaan. Ten eerste omdat het te glad zou zijn en er daardoor ongelukken zouden gebeuren en ten tweede omdat er veel wolken zijn en de zonsopgang dan niet de moeite waard was. Daarna werd ons gezegd dat het bootje naar het eiland door de regen vaak werd afgeblazen. Mensen hadden er zelfs wel eens 5 dagen vast gezeten.! Omdat wij daarna nog moesten vliegen leek ons dat dus geen strak plan. Een vlucht missen in deze vakantie is al voldoende, toch?
Nou wat hebben we toen gedaan? Wat rond gelopen in Yogyakarta, de Borobudur bezocht en onze ogen uitgekeken op de vogeltjesmarkt.
We hebben onze planning dus maar even helemaal aangepast. We zijn eerder naar Bali gevlogen. We bedachten dat het slim was om online alvast een hotel te boeken. We hebben heel Booking en Agoda doorgespit maar serieus er was GEEN hotel beschikbaar! “Dat kan niet!!” dachten we. Er zullen veel toeristen zijn, maar zo veel?? Neeee! We hebben uiteindelijk gebeld. Wat bleek, er was een feestdag op de dag dat we wilden inchecken: Nyepi, de dag van de stilte. Ze zeiden ons dat het niet mogelijk was om op deze dag in te checken en dat we dus een dag eerder of later zouden moeten komen. Oké! En ja hoor de resultaten op Booking veranderde gelijk al! De dag erna zijn we naar Bali gevlogen. Eenmaal geland zagen we echt alleen maar blanke mensen! Hahaha.Wauw.. wat zitten hier veel toeristen. We waren vrij laat aangekomen dus we zijn de eerste dag gewoon langs de boulevard gaan lopen van Kuta. De dag erna zijn we zijn we met een scootertje naar de prachtige rijstvelden gegaan in Jatiluwih, ruim 2 uur verder! Hihi.. Het was maar 57 km heen, maar de wegen het verkeer zitten hier niet echt mee. Met een pijnlijke kont kwamen we aan maar WAUW! Wat was dat mooi.
De dag erna was het de dag voor Nyepi. Want wat gebeurd er dan precies op Nyepi? Wij zijn gaan zoeken en het bleek dat dit een dag is waarop heel Bali doet alsof het dood is.
De dag ervoor wordt er heel veel lawaai gemaakt met potten en pannen tot laat in de nacht. Dit is om de boze geesten weg te jagen. Vanaf 6 uur ’s ochtends is het echter muisstil. Men mag niet in gemotoriseerde voertuigen rijden. Alle winkels, scholen en andere instellingen worden gesloten. Zelfs het vliegveld wordt gesloten. Alle toeristen worden verzocht om in hun hotel te blijven hun gordijnen dicht te houden en stil te zijn. Er mag geen licht naar buiten komen. Mensen mediteren de hele dag. Ze geloven dat wanneer de boze geesten overvliegen en niets zien of horen, ze denken dat Bali niet bestaat. We hebben de dag ervoor flink boodschappen gdaan om zo de dagen door te komen. ’s Avonds was het pikkedonker. Zo donker, dat heb je nog nooit gezien! Echt ongelofelijk. Het leek gewoon alsof er een zwart gordijn voor ons raam hing.
We zijn daarna naar Ubud gegaan. Hier hebben we de Rich walk gedaan, een prachtige wandeling buiten het toeristische deel van Ubud. Het was wel ontzettend warm, omdat je tussen het hoge gras loopt. Maar eenmaal aan het eind zijn we bij een super leuk restaurantje terecht gekomen. Deze had van die hutjes in de rijstvelden staan. Prachtig! Hier hebben we dus even genoten van een verkoelend drankje. We zijn ook naar Mount Batur geweest, een vulkaan. Prachtig prachtig prachtig!! De omgeving is heel erg mooi. We zijn de steile bergen naar beneden gegaan en naar het meer gegaan. We wilde ook nog naar de Chocolate Factory, maar dat liep ook weer helemaal anders dan verwacht. We hadden de locatie, we hadden een kaart en we hadden GPS. Maar de Chocolate Factory was nergens te bekennen. Het zou een half uurtje rijden rijden zijn. Nou wij hebben 2 uur gezocht! Locals wezen ons van links naar rechts en het meerendeel had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Nu kunnen wij onszelf best ervaren “scooteraars” noemen. Maar dit was echt onvindbaar! We hebben het dus opgegeven. Heel erg..maar waar!
Daarna zijn we op souvenierjacht gegaan. En ja hoor…vrij snel hadden we er een gescoord. Voor de mensen die ons kennen, wij komen natuurlijk niet met een klein beeldje thuis. Neeeee , wij worden altijd verliefd op van die joekel dingen die je helemaal niet mee kunt nemen. Dus zijn we gaan nadenken hoe we dat zouden kunnen doen. Naar het postkantoor gegaan, op internet gezocht. Helaas is het het posten hier zo ontzettend duur dat het echt niet de moeite waard is, waarschijnlijk door het toerisme. Dus zijn we maar voor de iets kleinere optie gegaan van hetzelfde masker en hebben we dit in onze tas gepropt.De rest van de dagen hebben we vooral gerelaxt en ons mentaal voorbereid op de tocht in Nepal in eraan zit te komen! spannend!!!

Advertisements

Bukit Lawang

Vanuit Kuala Lumpur hadden we een (hele vroege ochtend) vlucht naar Sumatra. We sliepen in een hotel langs de high speed treinlijn die direct verbonden is met de airport. We waren op tijd opgestaan, maar hebben daarna een klein beetje getreuzeld waardoor we al iets aan de late kant waren. Eenmaal beneden sliep de receptioniste. Maar echt heel erg diep! “Hello?! Miss! Hello!?” “HELLOOHOOO??!” “Miss? HELLOOOOOOO.” Na heel wat geschreeuw werd ze wakker! “Wauw!” Met van die hele rode oogjes. Eerst moest ze even wakker worden en zich een paar keer uitrekken en toen ging ze ons uitchecken. Nou dat was dus ook nog een hele procedure. We zeiden dat we echt moesten opschieten omdat we de trein moesten halen. Maar helaas versnelde dit het proces niet echt. Eenmaal buiten stonden we voor de poort naar de trein. DICHT!!!! “NEEEEEEEEEE!”. We weten dat er aan de zijkant nog een ingang zit, omdat we normaal aan die kant van de stad slapen. We zijn dus keihard gaan rennen bepakt met onze backpacks. Eenmaal aangekomen bij de ticket counter hebben we nog 2 minuten. “Oké dit gaan we nog halen” Dacht ik. We rennen naar de roltrap en daar staan twee chinese mensen midden op de roltrap te staan. Ze schuiven ook niet. We wachten dus tot we beneden zijn rennen langs hun naar de trein en hop.. daar gaan de deuren dicht. “neeeeeeee!” Ja echt! Helaas kun je dan ook geen taxi meer pakken, want die is niet zo high speed dat hij dat kan halen. We hebben dus maar de volgende trein genomen. Eenmaal aangekomen mochten we onze bagage niet meer droppen, pech dus! We hebben toen tot 14.00uur moeten wachten voor onze vlucht, waar we dus ook een nieuw ticket voor hebben moeten kopen. “boehoee!”.
Na al deze ellende kwamen we uiteindelijk aan in Medan. Hier hebben we een bus genomen naar een bus station. Hier hebben we een minivan moeten nemen naar Bukit Lawang, het oerwoud.
Kennen jullie nog het verhaal van Kep? Waar ik bij Raf op de schoot heb moeten zitten omdat er zo veel mensen in het busje zaten. Nou dit was “the next level!” Het was bloed en bloed heet! En in het begin zaten we gewoon met het aantal mensen dat erin past, zoals we dat ook in Nederland gewend zijn. Al snel volgden er meer, en meer en meer.. En als je denkt dat er echt niemand meer bij komt, stappen er nog twee mensen in! Mensen gingen op de grond zitten, op elkaar, staan. Alles kan! Dus dat was een plakkerig ritje. De weg was ook echt in hele slechte staat, waardoor de reis extra lang duurde. Maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Eenmaal aangekomen was het helaas al donker, waardoor we niet echt goed konden zien waar we zaten. Wel hoorden we al wat oerwoudgeluiden.
De volgende ochtend toen we de deur opende wachten we “WAUWW!” We hadden het oerwoud in onze voortuin! Prachtig! Ontzettende hoge bomen zo ver je kunt kijken. Bukit Lawang staat eigenlijk vooral bekend om zijn Oerang Utans, die hier in het wild leven. We zijn gelijk op pad gegaan en hebben een jungle trek gedaan met onze gids Pen. Raf wilde natuurlijk zijn kansen even weten en vroeg hoeveel procent kans we hadden om een oerang utan te zien vandaag. Onze gids zei dat hij dat nooit zeker kon zeggen. Het is het oerwoud, ze zijn wild! “Maar hoe veel procent?” Onze gids zei 50. “oooh come on.” Zei Raf. “Oké for you, I give you discount! I say 99%! But it is never sure”
Vol hoop gingen we op pad. En vrij snel kwamen we al onze eerste twee Oerang Utans tegen. WAUW!!! Hoog in de boom zag je ze slingeren. Prachtig. We zijn vervolgens door gegaan met onze tocht. Onder bomen door, over bomen heen, aan lianen vasthoudend stijle bergen naar beneden en het was voornamelijk spek glad! Maar wat hebben we gelachen. Uiteindelijk hebben we in totaal 8 Oerang utans gezien. Niet normaal toch? Toen besloot onze gids dat het tijd was om te lunchen. We zijn ergens gaan zitten en hebben genoten van onze nasi. En opeens stonden we oog in oog met “Mina” de legende van de jungle. Ze staat bekend als de agressieve oerang utan, die al meerdere mensen heeft aangevallen. Deze horror verhalen hadden we de avond ervoor al te horen gekregen. Een van onze gidse had zelfs een heel groot litteken door deze dame. De gids sprong op en zei “Get up, get up!! Mina is coming.” Ik wist niet goed of we het eten nu moesten meenemen of laten liggen dus ik pakte het maar in een soort van paniek. Hij zei dat ik het aan hem moest geven. Wij zijn met Pen achter een boom gaan staan en onze andere gids Rainbow heeft Mina afgeleid, zodat wij veilig weg konden gaan. We hebben haar eerst een hele tijd mogen bewonderen samen met haar kleine baby. Maar wel op een afstandje. Prachtig! Echt onbeschrijfelijk hoe bijzonder het is om in het wild zo dicht bij een oerang utan te komen. Dat bracht het totaal dus op 10! Wat een dag!!! We zijn vervolgens met aan elkaar vastgemaakte een tubes ( een opgepompte binnenband van een vrachtwagen) terug gegaan. Heel erg leuk.
’s Avonds zijn we gaan eten in het restaurantje naast ons guesthouse. Dit is echt een ontzettend leuk en gezellig restaurantje. Al het personeel komt bij je aan tafel zitten om te kletsen en spelletjes te spelen en er hangt gewoon een hele chille sfeer.
De dag erna zijn we gaan touren door de omliggende dorpjes. Daar zijn we naar een klein palm suiker bedrijfje gaan kijken. Hier kwam het halve dorp naar ons kijken. Hihihi. En vooral heel veel lieve kindjes die allemaal op de foto wilden en alleen maar heel hard lachten en Hiiiiiii schreeuwden. Daar wordt iedereen toch blij van! Met een lach op ons gezicht gingen we weer verder.
We zijn daarna samen met onze gids Pen gaan tuben, again. Maar deze keer hadden ik en Raf samen een band en Pen een band. Waardoor het dus allemaal wat ruwer ging. We hebben echt heel hard gelachen! Ik ben er zelf ook nog vanaf gevallen en kwam niet meer omhoog! De stroming was zo sterk. Maar meer dan wat pijnlijke knieën heb ik er niet aan over gehouden.
Toen begon het keihard te regenen. REGEN? Ja! Dat hadden we al lang niet gezien. We waren toch al nat! We hebben nog even in de rivier gezwommen en zijn daarna terug gegaan naar ons guesthouse.
Die avond hebben we echt de grootste lol gehad met een hilarisch spel! De video zal nog wel een keertje online komen.
Kortom: Bukit lawang was fantastisch!! Op naar Yogyakarta.

 

The Chopstick Travellers are back! We gaan weer op reis.

Hallo allemaal,

Zoals jullie weten hebben we onze tickets naar Azie al geboekt!
Deze keer voor 4 maanden 😀 Sounds great right?
Onze eerste vaccinaties zijn al gezet..en wat was Raf een held! :S pfff.. Het leuke is dat Aimee, die totaal ontspannen haar prikjes ontvangt, wel altijd met spierpijn zit.

however..
We gaan deze reis, die 11 januari gaat beginnen, de volgende landen bezoeken: Maleisie (even onze jetlag een paar dagen uitslapen) vanuit daar gaan we richting Cambodje, Hierna gaan we naar de filipijnen. Vervolgens Indonesië. Daarna gaan we onze adventure skills op de proef stellen in Nepal.( dit belooft mooi verhalen hahaha) en dan eindigen wij onze reis wederom in het prachtige Maleisië.

Dus ben je benieuwd naar onze reis? Blijf ons dan volgens via ons blog.

rafaelaimee.wordpress.com

 

Veel Liefs,

 

Rafael & Aimée

1956864_10204171538422640_3795436372954655027_o