Onze tocht naar Poon Hill

Vanuit Kathmandu hebben we ons busticket gekocht voor Pokhara, lekker vroeg vertrokken en aan onze 7 uur durende reis begonnen. De hele weg reden we door de valleien van Nepal. Op sommige stukken zelfs langs angstaanjagend diepe ravijnen. Op ongeveer 1 uur voordat we in Pokhara arriveerde zag je de enorme bergen verschijnen, echt zo indrukwekkend. We kregen al meteen rillingen door ons lichaam dat we daar doorheen zouden gaan lopen.
Eenmaal aangekomen in Pokhara hebben we de eerste 2 dagen besteed aan het voorbereiden van onze trek. Van onze trekvergunningen tot onze slaapzakken en jassen. Oké, we zijn er klaar voor!
Om 7 uur in de ochtend stond de gids klaar. We konden eindelijk aan ons avontuur beginnen. We waren zo zenuwachtig!
De eerste dag zou meteen een zware dag worden werd ons verteld. Maar omdat wij overal lazen dat de trek oh zo easy zou zijn dachten wij “oohhh.. dat komt wel goed”. Easy my ass! Dachten wij al na 3 uur lopen. Toen begon de hel pas echt! Na onze lunch begonnen we aan de killer trappen richting Ulleri. En ja hoor killer zijn ze zeker. Ruim 3500 trappen omhoog naar 2200 meter hoogte. Na nog eens 4 uur trappen lopen waren we dan eindelijk aangekomen in ons guesthouse. Met knikkende knietjes en helemaal buiten adem zijn we gaan zitten. “two milk tea please!” Toen kwam het moment van bezinning. “Waar zijn we aan begonnen?” dachten we. Het eerst wat we aan onze gids vroegen was wordt het morgen ook zo zwaar? Hij antwoorden “no, no easy really easy, nepali flat, the day after tomorrow is hard again 8 to 9 hours walk”. Ok dan dachten we, gelukkig! Na ons avond eten zijn we om 19:30 gaan slapen, volgens mij waren we al na 2 minuten in dromenland.
De volgende ochtend had ik zo een enorme spierpijn. Ojee… dachten we als dat maar goed komt. Zelfs de trappen naar beneden van onze kamer naar de eetruimte waren een hel! Ik kon geen trap meer zien! Op deze dag zouden we ongeveer 3,5 tot 4 uur lopen. We hebben dus maar flink wat tijgerbalsem opgesmeerd. Na ons ontbijtje en een paar foto’s te hebben gemaakt zijn we vertrokken.
En ja hoor… voor het eerste begrepen we wat “nepali flat” betekent. Trappen op, trappen af en nog veel meer trappen op.
Gelukkig hebben we ons sterk gehouden en elkaar er door heen geholpen. En wat waren wij trots dat we de afstand hadden afgelegd en dat net binnen 3 uur. JOEHOE!!! We zijn eindelijk in Ghorepani. Dit is een klein dorpje op 2874 meter hoogte. Onze volgende halte is Poonhill. Onze eindbestemming. Of ja.. eindbestemming. We moeten natuurlijk ook weer naar beneden, helaas! Maar dit is waar we voor gekomen zijn.
Voor de trek naar Poonhill hebben we besloten om rond 04:00 ’s nachts te vertrekken. Onze gids was wat minder blij met deze mededeling, maar ach! Na ons avond eten zijn we dus maar meteen naar bed gegaan. Om 3.30uur ging de wekker! Poeh wat is het koud!!! We hebben onszelf dik ingepakt en zijn begonnen aan onze trek. In de ijskou moesten we 2500 trappen omhoog naar Poonhill, wat ongeveer 1 uurtje zou duren. Dat hield ons wel warm! Het maanlicht verlichtte de bergen prachtig, dat konden we al zien tijdens onze tocht naar boven. Eenmaal aangekomen hadden we een magisch uitzicht. Op 3210 meter hoogte, zag je alle bergen om je heen. Omdat stil zaten begon het al aardig koud te worden, heel erg koud! Dus hebben we maar een heerlijk warm theetje gedronken. Toen begonnen we ons te beseffen dat we het hadden gehaald! Ons hoogste punt. We waren zo blij!En nog meer omdat we om 4 uur ’s nachts vertrokken waren en het hele uitzicht voor ons alleen hadden. Een klein uur later werd hier al snel verandering in gebracht. Er stonden ruim 200 andere toeristen.   Desondanks hebben we toch wel 3 uur van het prachtige uitzicht mogen genieten. Toen was het tijd om weer naar beneden te gaan. Oorspronkelijk zouden we op deze dag aan onze zware dag beginnen (de 8 tot 9 uur trek). Maar eenmaal in Ghorepani dachten we “nee…” beter morgen, laten we hier nog maar een dagje extra genieten van dit prachtige uitzicht en lekker uitrusten. Dan beginnen we de ochtend daarna lekker vroeg aan onze lange zware trek. Het leuke was dat iedereen na de zonsopgang meteen door ging. Dus we hadden het hele dorpje bijna voor ons zelf. Onze lodge was de hoogst gelegen lodge in Ghorepani en had echt een fantastisch uitzicht! Samen met onze “fellow trekkers” die we de eerste dag hebben ontmoet, hebben we hier nog de hele dag van mogen genieten.
De ochtend daarna begonnen we aan onze trek. De eerste paar uur gingen redelijk soepel, voor de verandering. Er waren zelfs wat echte vlakke stukken. Een groot deel van de trek was deze keer ook door het bos, waardoor het veel minder warm was. Dat zou het ook wel wat gemakkelijker hebben gemaakt. Het waren vooral weer veel trappen op en af. Ofja..trappen? meer losliggende stenen in de meest vreemde vormen die dan trappen voorstellen. We zijn meerdere keren uitgegleden, maar gelukkig niets ernstigs. Onze nike’s waren natuurlijk niet heel erg geschikt voor deze trek.
Na heel veel trappen af, pijnlijke knieen, kuiten en bovenbenen kwamen we dan eindelijk aan in Gandruk, onze slaapplek voor vannacht. We hebben gelijk, jawel, een WARME douche genomen. Eerder was er alleen koud water, dus dit is echt een luxe! Daarna zijn we lekker wat theetjes gaan drinken bij de kachel. We hebben het die avond best laat gemaakt. Toen we de trap af wilde lopen terug naar onze kamer ging dat wat minder makkelijk. Als pinguïns zijn we naar beneden gekomen.
De ochtend daarna zijn we om 8uur vertrokken. Zo gelukkig waren we! Onze laatste dag. We waren blij dat het klaar was, maar keken vooral ook uit naar dat eindpunt. Het feit dat we het af hadden gemaakt. We gingen kapot van de spierpijn, vooral bij de trappen naar beneden. Na 1 uur te hebben gelopen werd doorzettingsvermogen op de proef gesteld. Hier kon je een bus pakken richting ons eindpunt, Nayapul. We keken elkaar aan, en zeiden: “Neeeee! Nu moeten we het ook afmaken.” Na de trappen te hebben overleefd zijn we doorgelopen over wat meer vlakke grond. Nog 4 uur te gaan! Aan het aftellen waren we. Maar de tijd ging zo langzaam. Een half uur voor onze eindbestemming hebben we geluncht. Toen we weer wilde opstaan, bleek dat nog niet zo gemakkelijk te zijn. Net twee bejaarden. We staken de brug over, en ja hoor, verleiding nummer 2. “Do you want a taxi?” “We zijn eigenlijk praktisch in Nayapul, dus we hebben het toch soort van afgemaakt als we nu die taxi nemen toch?”ooooh en “same price” ook nog. “Neeeeee!! We moeten door!” Met verzuurde benen begonnen we dan aan ons laatste half uurtje. Een half uur heeft nog nooit zo lang geduurd. Toen we het eindpunt zagen voelde we echt een grote opluchting. We hebben het volbracht!
Nu gaan we lekker een paar dagen ontspannen in Pokhara. Daarna gaan we naar Chitwan national park.

 

Namasté Kathmandu

Na een super turbulente zijn we gelukkig veilig aangekomen in Kathmandu. Ik kon de grond wel kussen! Maar wat was het koud!!Zeker nadat we 3 maanden in sub tropisch klimaat hebben rondgelopen met onze zonnebrilletjes en korte broekjes.
We stappen het vliegtuig uit om vervolgens een visum aan te vragen. Welcome to Nepal, dat duurde echt een eeuwigheid. De rij was ontzettend lang en het was zo inefficiënt als het maar kon. De pinautomaat werkte helaas niet dus ik moest door alle airport checks naar buiten om daar onze eerste ruppees te pinnen. Toen we eindelijk aan de beurt waren kregen we de mededeling dat ze geen ruppees aannemen. WAT? Je accepteert je eigen geldsoort niet? Dus we moesten het omwisselen bij het wisselkantoor. Natuurlijk voor een onvoordelige koers..maar we hadden geen andere optie. Toen we hier eindelijk doorheen waren konden we door om onze bagage op te halen. We dachten dat deze inmiddels al wel een hele tijd aan het circuleren was, maar nee. Hij was er nog helemaal niet. 2 uur later hadden we dan eindelijk onze bagage. We hebben een taxi genomen naar onze guesthouse. Halverwege trapte hij opeens keihard op de rem. Blijkbaar zat er een groot, diep gat in de weg. De auto sloeg af en wilde vervolgens ook niet meer starten. Daar stonden we dan in het midden van een super drukke straat, zonder licht in een hele kleine Suzuki. Gelukkig kwam er al snel hulp aan die ons uit de kuil hebben geduwd. De Suzuki heeft ons veilig naar ons guesthouse gebracht waar we gelijk zijn gaan slapen.
De eerste dag in Kathmandu zijn we de stad gaan verkennen. Hier kun je echt eeuwig blijven lopen en nooit uitgekeken raken. Het is zo mooi! Zo veel te zien, zo veel te doen. Ieder gangetje blijft je verbazen. De oude gebouwen zijn zo fascinerend mooi. Alsof je echt terug in de tijd gaat.
De tweede dag zijn we naar de monkey tempel gegaan. We hebben besloten om dit te voet te doen om nog meer van de stad te kunnen zien. Opeens kwam er een klein mannetje van een jaar of 11 naar ons toe om een praatje te maken. Eerst begon hij uitgebreid Nepalees te praten met Raf. Dat is niks nieuws want iedereen denkt dat hij Nepalees is. Daarna bleef hij ons volgen tot de top van de tempel en vertelde ons wat over de tempels. Nadat we de trappen weer naar beneden waren gelopen zijn we naar de Pashupatinath tempel gegaan. Hier heb je een heilige tempel, die alleen toegankelijk is voor hindu’s. In het nabij gelegen meer worden mensen gecremeerd. Dit gebeurde ook op de dag dat wij er waren. Dit is echt verschrikkelijk om te zien. Eigenlijk is het niet veel anders dan wat wij doen natuurlijk. Maar het lichaam is enkel ingewikkeld in doeken. Dus je ziet de vorm van het lichaam echt verbranden tot as. Mensen hoor je heel hard huilen. Dus dat was wel even slikken. Het zet je ook aan het denken.
Hierna zijn we door gelopen naar de Boudhanath stupa. De grootste stupa van Azië, hier hebben we natuurlijk de nodige foto’s gemaakt.
De dag erna zijn we naar Bathapur geweest. Dit is een ouderwets dorpje dat ietsje buiten Kathmandu ligt. We hadden op internet gelezen dat je de entree van €15 p.p. kon omzeilen door via een zijweggetje naar binnen te gaan. Wij als “cheapies “ hebben dat dus ook gedaan.. hihi
Eenmaal binnen in het dorpje is het echt fantastisch. Het is allemaal ontzettend oud, maar zo fotogeniek! Van de ene kant is het ook wel verdrietig dat mensen in zulke armoede leven. Maar van de andere kant leken ze daar zo tevreden mee. Toevallig was er op de dag dat wij er waren een soort festival. Iedereen had zijn mooiste kleding aan en zat buiten op straat. Er waren mensen die met veel muziek en offeringen door de straten liepen van tempel naar tempel. Nadat we hier onze halve dag hadden doorgebracht begon het wat bewolkt te worden. We zijn op zoek gegaan naar een bus en hebben de bus terug naar kathmandu genomen.
Pokhara staat vanaf daar op de planning.. en met Pokhara natuurlijk ook de trek! Hier kijken we naar uit, al de hele reis. Maar het begint nu ook wel een beetje spannend te worden.

(We liggen een beetje achter met onze verslagjes. Inmiddels zijn we net terug van onze trekking, maar daarover snel meer!)

Liefs

The Chopstick Travellers are back! We gaan weer op reis.

Hallo allemaal,

Zoals jullie weten hebben we onze tickets naar Azie al geboekt!
Deze keer voor 4 maanden 😀 Sounds great right?
Onze eerste vaccinaties zijn al gezet..en wat was Raf een held! :S pfff.. Het leuke is dat Aimee, die totaal ontspannen haar prikjes ontvangt, wel altijd met spierpijn zit.

however..
We gaan deze reis, die 11 januari gaat beginnen, de volgende landen bezoeken: Maleisie (even onze jetlag een paar dagen uitslapen) vanuit daar gaan we richting Cambodje, Hierna gaan we naar de filipijnen. Vervolgens Indonesië. Daarna gaan we onze adventure skills op de proef stellen in Nepal.( dit belooft mooi verhalen hahaha) en dan eindigen wij onze reis wederom in het prachtige Maleisië.

Dus ben je benieuwd naar onze reis? Blijf ons dan volgens via ons blog.

rafaelaimee.wordpress.com

 

Veel Liefs,

 

Rafael & Aimée

1956864_10204171538422640_3795436372954655027_o