Onze tocht naar Poon Hill

Vanuit Kathmandu hebben we ons busticket gekocht voor Pokhara, lekker vroeg vertrokken en aan onze 7 uur durende reis begonnen. De hele weg reden we door de valleien van Nepal. Op sommige stukken zelfs langs angstaanjagend diepe ravijnen. Op ongeveer 1 uur voordat we in Pokhara arriveerde zag je de enorme bergen verschijnen, echt zo indrukwekkend. We kregen al meteen rillingen door ons lichaam dat we daar doorheen zouden gaan lopen.
Eenmaal aangekomen in Pokhara hebben we de eerste 2 dagen besteed aan het voorbereiden van onze trek. Van onze trekvergunningen tot onze slaapzakken en jassen. Oké, we zijn er klaar voor!
Om 7 uur in de ochtend stond de gids klaar. We konden eindelijk aan ons avontuur beginnen. We waren zo zenuwachtig!
De eerste dag zou meteen een zware dag worden werd ons verteld. Maar omdat wij overal lazen dat de trek oh zo easy zou zijn dachten wij “oohhh.. dat komt wel goed”. Easy my ass! Dachten wij al na 3 uur lopen. Toen begon de hel pas echt! Na onze lunch begonnen we aan de killer trappen richting Ulleri. En ja hoor killer zijn ze zeker. Ruim 3500 trappen omhoog naar 2200 meter hoogte. Na nog eens 4 uur trappen lopen waren we dan eindelijk aangekomen in ons guesthouse. Met knikkende knietjes en helemaal buiten adem zijn we gaan zitten. “two milk tea please!” Toen kwam het moment van bezinning. “Waar zijn we aan begonnen?” dachten we. Het eerst wat we aan onze gids vroegen was wordt het morgen ook zo zwaar? Hij antwoorden “no, no easy really easy, nepali flat, the day after tomorrow is hard again 8 to 9 hours walk”. Ok dan dachten we, gelukkig! Na ons avond eten zijn we om 19:30 gaan slapen, volgens mij waren we al na 2 minuten in dromenland.
De volgende ochtend had ik zo een enorme spierpijn. Ojee… dachten we als dat maar goed komt. Zelfs de trappen naar beneden van onze kamer naar de eetruimte waren een hel! Ik kon geen trap meer zien! Op deze dag zouden we ongeveer 3,5 tot 4 uur lopen. We hebben dus maar flink wat tijgerbalsem opgesmeerd. Na ons ontbijtje en een paar foto’s te hebben gemaakt zijn we vertrokken.
En ja hoor… voor het eerste begrepen we wat “nepali flat” betekent. Trappen op, trappen af en nog veel meer trappen op.
Gelukkig hebben we ons sterk gehouden en elkaar er door heen geholpen. En wat waren wij trots dat we de afstand hadden afgelegd en dat net binnen 3 uur. JOEHOE!!! We zijn eindelijk in Ghorepani. Dit is een klein dorpje op 2874 meter hoogte. Onze volgende halte is Poonhill. Onze eindbestemming. Of ja.. eindbestemming. We moeten natuurlijk ook weer naar beneden, helaas! Maar dit is waar we voor gekomen zijn.
Voor de trek naar Poonhill hebben we besloten om rond 04:00 ’s nachts te vertrekken. Onze gids was wat minder blij met deze mededeling, maar ach! Na ons avond eten zijn we dus maar meteen naar bed gegaan. Om 3.30uur ging de wekker! Poeh wat is het koud!!! We hebben onszelf dik ingepakt en zijn begonnen aan onze trek. In de ijskou moesten we 2500 trappen omhoog naar Poonhill, wat ongeveer 1 uurtje zou duren. Dat hield ons wel warm! Het maanlicht verlichtte de bergen prachtig, dat konden we al zien tijdens onze tocht naar boven. Eenmaal aangekomen hadden we een magisch uitzicht. Op 3210 meter hoogte, zag je alle bergen om je heen. Omdat stil zaten begon het al aardig koud te worden, heel erg koud! Dus hebben we maar een heerlijk warm theetje gedronken. Toen begonnen we ons te beseffen dat we het hadden gehaald! Ons hoogste punt. We waren zo blij!En nog meer omdat we om 4 uur ’s nachts vertrokken waren en het hele uitzicht voor ons alleen hadden. Een klein uur later werd hier al snel verandering in gebracht. Er stonden ruim 200 andere toeristen.   Desondanks hebben we toch wel 3 uur van het prachtige uitzicht mogen genieten. Toen was het tijd om weer naar beneden te gaan. Oorspronkelijk zouden we op deze dag aan onze zware dag beginnen (de 8 tot 9 uur trek). Maar eenmaal in Ghorepani dachten we “nee…” beter morgen, laten we hier nog maar een dagje extra genieten van dit prachtige uitzicht en lekker uitrusten. Dan beginnen we de ochtend daarna lekker vroeg aan onze lange zware trek. Het leuke was dat iedereen na de zonsopgang meteen door ging. Dus we hadden het hele dorpje bijna voor ons zelf. Onze lodge was de hoogst gelegen lodge in Ghorepani en had echt een fantastisch uitzicht! Samen met onze “fellow trekkers” die we de eerste dag hebben ontmoet, hebben we hier nog de hele dag van mogen genieten.
De ochtend daarna begonnen we aan onze trek. De eerste paar uur gingen redelijk soepel, voor de verandering. Er waren zelfs wat echte vlakke stukken. Een groot deel van de trek was deze keer ook door het bos, waardoor het veel minder warm was. Dat zou het ook wel wat gemakkelijker hebben gemaakt. Het waren vooral weer veel trappen op en af. Ofja..trappen? meer losliggende stenen in de meest vreemde vormen die dan trappen voorstellen. We zijn meerdere keren uitgegleden, maar gelukkig niets ernstigs. Onze nike’s waren natuurlijk niet heel erg geschikt voor deze trek.
Na heel veel trappen af, pijnlijke knieen, kuiten en bovenbenen kwamen we dan eindelijk aan in Gandruk, onze slaapplek voor vannacht. We hebben gelijk, jawel, een WARME douche genomen. Eerder was er alleen koud water, dus dit is echt een luxe! Daarna zijn we lekker wat theetjes gaan drinken bij de kachel. We hebben het die avond best laat gemaakt. Toen we de trap af wilde lopen terug naar onze kamer ging dat wat minder makkelijk. Als pinguïns zijn we naar beneden gekomen.
De ochtend daarna zijn we om 8uur vertrokken. Zo gelukkig waren we! Onze laatste dag. We waren blij dat het klaar was, maar keken vooral ook uit naar dat eindpunt. Het feit dat we het af hadden gemaakt. We gingen kapot van de spierpijn, vooral bij de trappen naar beneden. Na 1 uur te hebben gelopen werd doorzettingsvermogen op de proef gesteld. Hier kon je een bus pakken richting ons eindpunt, Nayapul. We keken elkaar aan, en zeiden: “Neeeee! Nu moeten we het ook afmaken.” Na de trappen te hebben overleefd zijn we doorgelopen over wat meer vlakke grond. Nog 4 uur te gaan! Aan het aftellen waren we. Maar de tijd ging zo langzaam. Een half uur voor onze eindbestemming hebben we geluncht. Toen we weer wilde opstaan, bleek dat nog niet zo gemakkelijk te zijn. Net twee bejaarden. We staken de brug over, en ja hoor, verleiding nummer 2. “Do you want a taxi?” “We zijn eigenlijk praktisch in Nayapul, dus we hebben het toch soort van afgemaakt als we nu die taxi nemen toch?”ooooh en “same price” ook nog. “Neeeeee!! We moeten door!” Met verzuurde benen begonnen we dan aan ons laatste half uurtje. Een half uur heeft nog nooit zo lang geduurd. Toen we het eindpunt zagen voelde we echt een grote opluchting. We hebben het volbracht!
Nu gaan we lekker een paar dagen ontspannen in Pokhara. Daarna gaan we naar Chitwan national park.

 

Malapascua & Kalanggaman..true Paradise!

Hallo allemaal,
Daar zijn we weer. Deze keer vanuit de Filipijnen. Waarschijnlijk zijn jullie nog allemaal aan het bijkomen van de carnaval 🙂 Zoals jullie misschien al gezien hebben, hebben wij dat op onze eigen manier gevierd! hihi..
Waar waren we gebleven? We waren geland in Cebu, waar we een paar dagen hebben doorgebracht. Vanaf daar zijn we met de bus en de boot naar een eilandje gegaan, Malapascua. Ontzettend leuk! Dit eiland is nog bewoond door lokale mensen, er is een schooltje, wat winkeltjes, een aantal restaurantjes en natuurlijk de grote resorts. Wanneer je vanaf het strand het dorpje in loopt zit je dus middenin het plattelandsleven van de lokale mensen. Iedereen begint vriendelijk te lachen tegen je en maakt een praatje met je. De kindjes komen allemaal een high five geven. Zo lief!
Omdat we vrij laat aan kwamen zijn we wat gaan eten hebben we wat rondgelopen en zijn vervolgens gaan slapen.
Om 5 uur werden we wakker gekraaid door de hanen en deze stoppen niet na zonsopgang, nee ze kraaien de hele dag door tegen mekaar op. Iedereen op dit eiland heeft minstens 1 haan. Ze trainen deze en doen elke zondag hanengevechten met ze. Toen we een man met zijn haan bezig zagen zijn we even een praatje gaan maken. Vol trots liet hij de haan aan ons zien. Hij had al 18 gevechten gewonnen.
Daarna hebben we een snorkeltripje gemaakt rondom het eiland. Hier hebben we onze eerste zeeslang gespot! Waauw spannend. Hij zwom letterlijk onder ons. Blijkbaar ook nog super giftig!
Het koraal viel een beetje tegen, maar ach.. we hadden ons dagje gevuld!
De dag daarna zijn we naar een eiland gegaan op 2 uur varen van Malapascua, Kalanggaman Island. De eigenaar van het guesthouse had ons gewaarschuwd dat we dit absoluut niet met een kleine boot moesten doen. Hij zei dat er vaak wilde zee was en dat er zelfs mensen waren omgekomen.. OEI!
We hebben even rondgevraagd naar wat prijzen en hebben uiteindelijk via ons guesthouse geboekt. Leek ons wel zo betrouwbaar! Hij liet een van de lokale mensen het verder regelen. En wat stond daar om ons op te halen..? Een kleine boot. Oke.. no problem! Daar gaan we dan. Een heel hard motor geluid brult er uit de boot. Niet overdreven, alsof er iemand naast je staat met een betonboor. Hmmm.. dat was gister niet zo bij onze snorkeltour. Halverwege valt dan ook de motor uit. Gelukkig krijgt hij hem na een tijdje weer aan de praat en arriveren we een uur later op het eiland. WAAUW! Prachtig. De zee is zo helder en fel blauw. En dan ligt er een hele lange dunne streep zand met palmbomen erop. Precies een droom!
We hebben echt genoten van het moment. Veel foto’s gemaakt, gezwommen, gesnorkeld en lekker barbecue gegeten. Om 14uur was het weer tijd om naar huis te gaan.. nu al? Little did we know..
De zee werd zo ontzetten ruw! En daar gingen we dan met ons kleine bootje. Ik kreeg al helemaal Titanic ideeën. Bij elke golf kwam er ook een hele plons water het bootje op. De kapitein was die er met een emmertje uit aan het scheppen. Trouwens.. ter info, gas geven ging met een touwtje aan de motor en het stuur was een bamboe stok. Na ongeveer 2 uur draaide de kapitein de boot opeens om. HUH? Hij zei niks maar begon gewoon de andere kant op te varen. Onze boot pakte de golf van de zijkant (hij hing sowieso al scheef) en daar gingen we dus wel even heel scheef omlaag. Uiteindelijk bleek dat er een stuk hout van onze boot was afgebroken en dat hij dat was gaan halen.
4 uur later, toen de zon al bijna onder was, kwamen we dan eindelijk aan op Malapascua. Maar echt.. het was de moeite waard!
De dag erna zijn we door het stadje gaan lopen. Daar zagen we kindjes spelen met krabben.. en niet zomaar spelen. Ze bonden er touwtjes omheen en gingen ze uitlaten! Zoals hondjes. Hahaha Hilarisch! Natuurlijk wilden ze allemaal maar al te graag op de foto.
De dag erna moesten we alweer terug. Om 9.00uur hebben we de boot genomen en om 10.30uur de bus richting Cebu. De rit was maar 135km maar we hebben er maar liefst 6.5 uur over gedaan. ’s Avonds hebben we echt onwijs lekker gegeten. Daarna hebben we onszelf nog op hartjes donuts getrakteerd omdat het Valentijn was! Dat is trouwens een groot event hier. Iedereen doet er aan mee. Mensen lopen in rode kleding, kopen rozen en ballonnen en alle hotels, restaurantjes zijn helemaal versierd.
We zijn nu in Moalboal, maar daarover horen jullie de volgende keer weer meer.

Heel veel liefs !
Rafael & Aimée

 

The Killing fields en Tuol Sleng Museum, de verschrikkelijke geschiedenis van Cambodja

Tuol Sleng MuseumSinds we in Cambodja zijn komen we eigenlijk steeds meer te weten over de gruweldaden die de Khmer Rouge hier hebben verricht onder de leiding van Pol Pot. Deze man is eigenlijk gewoon een Hitler geweest die als ideaal had om een pure Cambodiaanse bevolking te hebben die volledig zelfvoorzienend was. Dit betekende dat alle gezinnen werden verdreven vanuit de steden en in kleinere dorpjes moesten gaan wonen om op het platteland te werken. Vrouwen woonden bij vrouwen, mannen bij mannen. Gezinnen werden uit mekaar gescheurd. Geschoolde mensen, buitenlanders, gelovigen en iedereen die in opstand kwam of in de toekomst in opstand zou kunnen komen werd vermoord. Met hen werd het volledige gezin vermoord, omdat ze dachten dat ze het probleem “bij de wortels moesten aanpakken”, omdat anders nakomelingen in de toekomst voor opstand zouden kunnen zorgen. Immers zei Pol Pot “beter een onschuldige vermoorden dan een vijand besparen.”
Gisteren zijn we naar het Tuol Sleng Museum gegaan. Dit is ooit een school geweest, voordat de Khmer Rouge aan de macht kwam. Daarna is het veranderd in de S-21 gevangenis, waar de meest verschrikkelijke martelingen plaatsvonden. Dit was het eindstation voor velen. Het complex bestaat uit 4 gebouwen. Het eerste gebouw was voor “speciale gevangenen”. Hierin waren iets grotere kamers en er stond een bed. Gevangenen werden hier vaak gedwongen om een bekentenis te schrijven van iets dat ze niet hadden gedaan om zo de moord te verantwoorden. Mensen werden gemarteld, dat vaak leidde tot dood. In het tweede gebouw werden de portretten van de gevangennen tentoongesteld. De Khmer Rouge maakten namelijk een portret van elke gevangenen, vaak voor en na marteling. Het is onvoorstelbaar hoeveel foto’s er in al die kamers hangen. Het zijn mannen, vrouwen maar ook kinderen en zelfs baby’s. Hoe hebben mensen dit kunnen doen?
Het 3e gebouw was nog in oorspronkelijke staat. Hierin waren op de beneden verdieping hokjes gemetseld die diende als cellen. Verschrikkelijk! Hier werden ze met een ketting vastgelegd in een cel waar je nog geen eens languit in kan liggen. De verdieping daarboven was nog veel erger! Houten hokjes! Afschuwelijk. Dit hele gebouw is bedekt met prikkeldraad. Dit om te voorkomen dat de gevangenen uit wanhoop zelfmoord zouden plegen. In het 4e gebouw werd er een documentaire gedraaid over Kmer Rouge overlevenden.
Vervolgens zijn we naar the Killing Fields gegaan ook wel Choeung Ek genoemd. Vele mensen die de martelingen van S-21 overleefden werd beloofd dat ze naar huis mochten. Echter werden ze verplaatst naar Choeung Ek. Hier werden ze vanuit de vrachtwagen in een soort loods gepropt. Wachtend op hun dood. Elke avond werden er mensen meegenomen die geblindoekt en met hun armen achter hun lichaam gebonden moesten knielen. Hun kogels wilden ze er niet aan “verspillen” dus werden ze in hun nek geslagen en werd vervolgens hun keel doorgesneden met een bamboo blad. Daarna werden ze het massagraf in gesleept en was de volgende aan de beurt. Verschrikkelijk!
Ook was er een killing tree. Tegen deze boom werden kinderen en baby´s letterlijk dood gegooid. GRUWELIJK! Hoe kan een mens zo iets over zijn hart krijgen vraag je je toch af.
Elke week komen hier nog botten naar boven van mensen die hier zijn begraven, door de regen. Ze hebben een Memorial Stupa gebouwd met daarin de overblijfselen van enkele slachtoffers. Echter is deze vol, waardoor de rest van de slachtoffers rust in de massagraven van de Killing Fields, die er nu uitzien als een hele vredige plek. Mensen leggen er armbandjes, wierook en bloemen neer om hun respect en medeleven te tonen.
De schatting is dat er tijdens de periode dat de Khmer Rouge aan de macht zijn geweest, van 1975 tot 1979 ongeveer 3 miljoen mensen zijn vermoord van een totaalbevolking van 8 miljoen.
Pol Pot is nooit vervolgd en is inmiddels overleden. Enkele handlangers worden sinds 2010 vervolgd. Een daarvan heeft bekend en heeft een celstraf gekregen van 35 jaar. Wat natuurlijk een belachelijk lage straf is voor zulke gruweldaden.

 

 

 

Battambang, Cambodja op zijn puurst!

Toen we in Battambang uit de bus stapte werden we gelijk overspoeld door tuktuk drivers. We stonden nog geen eens met onze voeten op de grond toen ze al aan het schreeuwen waren dat ze ons wilde brengen voor $1 de ander voor $0.50. Uiteindelijk bleek er een tuk tuk gratis naar ons hotel te rijden. Goed dealtje dus! In het stadje zelfs is niet veel te doen, maar er hangt een ontspannen sfeer en er zijn leuke cafés.
De volgende dag hebben we het platteland van Battambang verkend in een tuktuk. We zijn allereerst naar de Bamboo train geweest. Wat een ervaring!! Dit is een oude rails, waar vroeger een trein over reed. Op dit moment is het meer een attractie waar je met een soort bamboe vlotje overheen gaat. Doordat je zo dicht bij de grond zit lijkt het dus best wel heel erg hard te gaan en het maakt een ontzettend lawaai. Maar wat was het leuk! Aan de andere kant van de trein waren wat winkeltjes. Hier hebben we van wat kindjes allebei een zelfgemaakte ring gekregen, te lief! We hadden zelf wat dingetjes die we graag wilde zien, maar omdat we nog tijd hadden heeft de tuk tuk driver “Han” ons het platteland laten zien. PRACHTIG!!! Zo puur! Hij heeft ons eerst meegenomen naar een lokaal rijstfabriekje. Ontzettend leuk om te zien hoe de rijst wordt gepeld, gedroogd en gescheiden. Vervolgens zijn we door de meest prachtige landschappen gereden. We kwamen bij een hangbrug terecht, die erg wankel was! Doodeng.. Mensen gingen er zelfs met scooters overheen. En een stel jongeren waren zo vriendelijk om de brug, met ons erop, zelfs te laten schommelen! :O
We hebben hier ook een gefrituurde bananensnack gekregen van Han. Ook zijn we naar een aantal plantages gegaan en heeft hij ons kennis laten maken met vele nieuwe groentes en kruiden. Je kon gewoon de blijdschap en trots van Han’s gezicht aflezen toen wij hem vragen stelden en hij over zijn land kon vertellen. Hij ging ook steeds meer over zichzelf vertellen. Uiteindelijk zei hij dat zijn ouders in de killing cave zijn vermoord door de Khmer Rouge. Deze hebben een hele tijd de macht gehad in Cambodja. En de dingen die ze hebben gedaan zijn echt gruwelijk! Zoals vele families is ook de familie van Han uit elkaar gedreven. Hij heeft zijn broers en zussen sinds die tijd dus nooit meer gezien en heeft geen idee of ze nog leven. Onvoorstelbaar! Hij bidt nog elke dag in de hoop hun te vinden.
Met een brok in onze keel zijn we uiteindelijk weer de tuktuk in gestapt. Hij heeft ons naar de batcave gebracht waar rond 17.30uur duizenden vleermuizen tegelijkertijd naar buiten vliegen. Dat wilde wij natuurlijk wel zien! Met ons waren volgens mij alle toeristen die op dat moment aanwezig waren in Battambang ook bij deze grot. Haha.. Het hele muurtje zat vol!
Een hele tijd hebben we vol spanning zitten kijken naar de grot. En eindelijk was het dan zo ver! Onvoorstelbaar hoe veel vleermuizen daar vandaan kwamen! Dat ging minstens een half uur zo door. Han wist nog een betere plek om de vleermuizen te zien vliegen en heeft ons daarheen gebracht. Daarna zijn we naar het hotel gegaan en een hapje gaan eten.
De dag erna hebben we lekker ontspannen aan een zwembadje!
Nu zitten we in Phnom Pehn. De busreis hierheen was 7 uur en het waggelde ontzettend. Na 5 uur voelde ik, Aimée me heel slecht. Ik heb uiteindelijk dus ook overgegeven. In een doorzichtig plastic zakje zelfs! Echt vies! Raf heeft de buschauffeur laten stoppen en ik ben met mijn doorzichtige zakje door de bus heen naar buiten gelopen. We dachten dat het reisziekte was, maar helaas bleef het heel de dag en nacht aanhouden inclusief buikgriep-achtige klachten. Dus misschien toch een voedselvergiftiging. Ik heb dus nog niets van Phnom Pehn gezien, behalve de hotelkamer.
Raf zegt dat we naast de rosse buurt zitten die vooral veel aandacht trekt van vieze oude mannetjes. Jakkes! Meer horen jullie snel!

Liefs,

Rafael & Aimée