Onze tocht naar Poon Hill

Vanuit Kathmandu hebben we ons busticket gekocht voor Pokhara, lekker vroeg vertrokken en aan onze 7 uur durende reis begonnen. De hele weg reden we door de valleien van Nepal. Op sommige stukken zelfs langs angstaanjagend diepe ravijnen. Op ongeveer 1 uur voordat we in Pokhara arriveerde zag je de enorme bergen verschijnen, echt zo indrukwekkend. We kregen al meteen rillingen door ons lichaam dat we daar doorheen zouden gaan lopen.
Eenmaal aangekomen in Pokhara hebben we de eerste 2 dagen besteed aan het voorbereiden van onze trek. Van onze trekvergunningen tot onze slaapzakken en jassen. Oké, we zijn er klaar voor!
Om 7 uur in de ochtend stond de gids klaar. We konden eindelijk aan ons avontuur beginnen. We waren zo zenuwachtig!
De eerste dag zou meteen een zware dag worden werd ons verteld. Maar omdat wij overal lazen dat de trek oh zo easy zou zijn dachten wij “oohhh.. dat komt wel goed”. Easy my ass! Dachten wij al na 3 uur lopen. Toen begon de hel pas echt! Na onze lunch begonnen we aan de killer trappen richting Ulleri. En ja hoor killer zijn ze zeker. Ruim 3500 trappen omhoog naar 2200 meter hoogte. Na nog eens 4 uur trappen lopen waren we dan eindelijk aangekomen in ons guesthouse. Met knikkende knietjes en helemaal buiten adem zijn we gaan zitten. “two milk tea please!” Toen kwam het moment van bezinning. “Waar zijn we aan begonnen?” dachten we. Het eerst wat we aan onze gids vroegen was wordt het morgen ook zo zwaar? Hij antwoorden “no, no easy really easy, nepali flat, the day after tomorrow is hard again 8 to 9 hours walk”. Ok dan dachten we, gelukkig! Na ons avond eten zijn we om 19:30 gaan slapen, volgens mij waren we al na 2 minuten in dromenland.
De volgende ochtend had ik zo een enorme spierpijn. Ojee… dachten we als dat maar goed komt. Zelfs de trappen naar beneden van onze kamer naar de eetruimte waren een hel! Ik kon geen trap meer zien! Op deze dag zouden we ongeveer 3,5 tot 4 uur lopen. We hebben dus maar flink wat tijgerbalsem opgesmeerd. Na ons ontbijtje en een paar foto’s te hebben gemaakt zijn we vertrokken.
En ja hoor… voor het eerste begrepen we wat “nepali flat” betekent. Trappen op, trappen af en nog veel meer trappen op.
Gelukkig hebben we ons sterk gehouden en elkaar er door heen geholpen. En wat waren wij trots dat we de afstand hadden afgelegd en dat net binnen 3 uur. JOEHOE!!! We zijn eindelijk in Ghorepani. Dit is een klein dorpje op 2874 meter hoogte. Onze volgende halte is Poonhill. Onze eindbestemming. Of ja.. eindbestemming. We moeten natuurlijk ook weer naar beneden, helaas! Maar dit is waar we voor gekomen zijn.
Voor de trek naar Poonhill hebben we besloten om rond 04:00 ’s nachts te vertrekken. Onze gids was wat minder blij met deze mededeling, maar ach! Na ons avond eten zijn we dus maar meteen naar bed gegaan. Om 3.30uur ging de wekker! Poeh wat is het koud!!! We hebben onszelf dik ingepakt en zijn begonnen aan onze trek. In de ijskou moesten we 2500 trappen omhoog naar Poonhill, wat ongeveer 1 uurtje zou duren. Dat hield ons wel warm! Het maanlicht verlichtte de bergen prachtig, dat konden we al zien tijdens onze tocht naar boven. Eenmaal aangekomen hadden we een magisch uitzicht. Op 3210 meter hoogte, zag je alle bergen om je heen. Omdat stil zaten begon het al aardig koud te worden, heel erg koud! Dus hebben we maar een heerlijk warm theetje gedronken. Toen begonnen we ons te beseffen dat we het hadden gehaald! Ons hoogste punt. We waren zo blij!En nog meer omdat we om 4 uur ’s nachts vertrokken waren en het hele uitzicht voor ons alleen hadden. Een klein uur later werd hier al snel verandering in gebracht. Er stonden ruim 200 andere toeristen.   Desondanks hebben we toch wel 3 uur van het prachtige uitzicht mogen genieten. Toen was het tijd om weer naar beneden te gaan. Oorspronkelijk zouden we op deze dag aan onze zware dag beginnen (de 8 tot 9 uur trek). Maar eenmaal in Ghorepani dachten we “nee…” beter morgen, laten we hier nog maar een dagje extra genieten van dit prachtige uitzicht en lekker uitrusten. Dan beginnen we de ochtend daarna lekker vroeg aan onze lange zware trek. Het leuke was dat iedereen na de zonsopgang meteen door ging. Dus we hadden het hele dorpje bijna voor ons zelf. Onze lodge was de hoogst gelegen lodge in Ghorepani en had echt een fantastisch uitzicht! Samen met onze “fellow trekkers” die we de eerste dag hebben ontmoet, hebben we hier nog de hele dag van mogen genieten.
De ochtend daarna begonnen we aan onze trek. De eerste paar uur gingen redelijk soepel, voor de verandering. Er waren zelfs wat echte vlakke stukken. Een groot deel van de trek was deze keer ook door het bos, waardoor het veel minder warm was. Dat zou het ook wel wat gemakkelijker hebben gemaakt. Het waren vooral weer veel trappen op en af. Ofja..trappen? meer losliggende stenen in de meest vreemde vormen die dan trappen voorstellen. We zijn meerdere keren uitgegleden, maar gelukkig niets ernstigs. Onze nike’s waren natuurlijk niet heel erg geschikt voor deze trek.
Na heel veel trappen af, pijnlijke knieen, kuiten en bovenbenen kwamen we dan eindelijk aan in Gandruk, onze slaapplek voor vannacht. We hebben gelijk, jawel, een WARME douche genomen. Eerder was er alleen koud water, dus dit is echt een luxe! Daarna zijn we lekker wat theetjes gaan drinken bij de kachel. We hebben het die avond best laat gemaakt. Toen we de trap af wilde lopen terug naar onze kamer ging dat wat minder makkelijk. Als pinguïns zijn we naar beneden gekomen.
De ochtend daarna zijn we om 8uur vertrokken. Zo gelukkig waren we! Onze laatste dag. We waren blij dat het klaar was, maar keken vooral ook uit naar dat eindpunt. Het feit dat we het af hadden gemaakt. We gingen kapot van de spierpijn, vooral bij de trappen naar beneden. Na 1 uur te hebben gelopen werd doorzettingsvermogen op de proef gesteld. Hier kon je een bus pakken richting ons eindpunt, Nayapul. We keken elkaar aan, en zeiden: “Neeeee! Nu moeten we het ook afmaken.” Na de trappen te hebben overleefd zijn we doorgelopen over wat meer vlakke grond. Nog 4 uur te gaan! Aan het aftellen waren we. Maar de tijd ging zo langzaam. Een half uur voor onze eindbestemming hebben we geluncht. Toen we weer wilde opstaan, bleek dat nog niet zo gemakkelijk te zijn. Net twee bejaarden. We staken de brug over, en ja hoor, verleiding nummer 2. “Do you want a taxi?” “We zijn eigenlijk praktisch in Nayapul, dus we hebben het toch soort van afgemaakt als we nu die taxi nemen toch?”ooooh en “same price” ook nog. “Neeeeee!! We moeten door!” Met verzuurde benen begonnen we dan aan ons laatste half uurtje. Een half uur heeft nog nooit zo lang geduurd. Toen we het eindpunt zagen voelde we echt een grote opluchting. We hebben het volbracht!
Nu gaan we lekker een paar dagen ontspannen in Pokhara. Daarna gaan we naar Chitwan national park.

 

Advertisements

Yogyakarta & Bali

We hebben al een tijdje niets meer laten horen, daarom vandaag even een twee in een verslag.

Van het prachtige oerwoud in Bukit Lawang zijn we naar Yogyakarta gevlogen. Daar liep alles anders dan verwacht. We hadden hele avontuurlijke plannen voor ogen. We wilde ’s nachts een vulkaan gaan beklimmen om op de top zonsopgang te bekijken en we zouden naar een prachtig eiland gaan. Maar helaas, pindakaas! Het regende elke dag zo hard dat ons werd afgeraden de vulkaan omhoog te gaan. Ten eerste omdat het te glad zou zijn en er daardoor ongelukken zouden gebeuren en ten tweede omdat er veel wolken zijn en de zonsopgang dan niet de moeite waard was. Daarna werd ons gezegd dat het bootje naar het eiland door de regen vaak werd afgeblazen. Mensen hadden er zelfs wel eens 5 dagen vast gezeten.! Omdat wij daarna nog moesten vliegen leek ons dat dus geen strak plan. Een vlucht missen in deze vakantie is al voldoende, toch?
Nou wat hebben we toen gedaan? Wat rond gelopen in Yogyakarta, de Borobudur bezocht en onze ogen uitgekeken op de vogeltjesmarkt.
We hebben onze planning dus maar even helemaal aangepast. We zijn eerder naar Bali gevlogen. We bedachten dat het slim was om online alvast een hotel te boeken. We hebben heel Booking en Agoda doorgespit maar serieus er was GEEN hotel beschikbaar! “Dat kan niet!!” dachten we. Er zullen veel toeristen zijn, maar zo veel?? Neeee! We hebben uiteindelijk gebeld. Wat bleek, er was een feestdag op de dag dat we wilden inchecken: Nyepi, de dag van de stilte. Ze zeiden ons dat het niet mogelijk was om op deze dag in te checken en dat we dus een dag eerder of later zouden moeten komen. Oké! En ja hoor de resultaten op Booking veranderde gelijk al! De dag erna zijn we naar Bali gevlogen. Eenmaal geland zagen we echt alleen maar blanke mensen! Hahaha.Wauw.. wat zitten hier veel toeristen. We waren vrij laat aangekomen dus we zijn de eerste dag gewoon langs de boulevard gaan lopen van Kuta. De dag erna zijn we zijn we met een scootertje naar de prachtige rijstvelden gegaan in Jatiluwih, ruim 2 uur verder! Hihi.. Het was maar 57 km heen, maar de wegen het verkeer zitten hier niet echt mee. Met een pijnlijke kont kwamen we aan maar WAUW! Wat was dat mooi.
De dag erna was het de dag voor Nyepi. Want wat gebeurd er dan precies op Nyepi? Wij zijn gaan zoeken en het bleek dat dit een dag is waarop heel Bali doet alsof het dood is.
De dag ervoor wordt er heel veel lawaai gemaakt met potten en pannen tot laat in de nacht. Dit is om de boze geesten weg te jagen. Vanaf 6 uur ’s ochtends is het echter muisstil. Men mag niet in gemotoriseerde voertuigen rijden. Alle winkels, scholen en andere instellingen worden gesloten. Zelfs het vliegveld wordt gesloten. Alle toeristen worden verzocht om in hun hotel te blijven hun gordijnen dicht te houden en stil te zijn. Er mag geen licht naar buiten komen. Mensen mediteren de hele dag. Ze geloven dat wanneer de boze geesten overvliegen en niets zien of horen, ze denken dat Bali niet bestaat. We hebben de dag ervoor flink boodschappen gdaan om zo de dagen door te komen. ’s Avonds was het pikkedonker. Zo donker, dat heb je nog nooit gezien! Echt ongelofelijk. Het leek gewoon alsof er een zwart gordijn voor ons raam hing.
We zijn daarna naar Ubud gegaan. Hier hebben we de Rich walk gedaan, een prachtige wandeling buiten het toeristische deel van Ubud. Het was wel ontzettend warm, omdat je tussen het hoge gras loopt. Maar eenmaal aan het eind zijn we bij een super leuk restaurantje terecht gekomen. Deze had van die hutjes in de rijstvelden staan. Prachtig! Hier hebben we dus even genoten van een verkoelend drankje. We zijn ook naar Mount Batur geweest, een vulkaan. Prachtig prachtig prachtig!! De omgeving is heel erg mooi. We zijn de steile bergen naar beneden gegaan en naar het meer gegaan. We wilde ook nog naar de Chocolate Factory, maar dat liep ook weer helemaal anders dan verwacht. We hadden de locatie, we hadden een kaart en we hadden GPS. Maar de Chocolate Factory was nergens te bekennen. Het zou een half uurtje rijden rijden zijn. Nou wij hebben 2 uur gezocht! Locals wezen ons van links naar rechts en het meerendeel had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Nu kunnen wij onszelf best ervaren “scooteraars” noemen. Maar dit was echt onvindbaar! We hebben het dus opgegeven. Heel erg..maar waar!
Daarna zijn we op souvenierjacht gegaan. En ja hoor…vrij snel hadden we er een gescoord. Voor de mensen die ons kennen, wij komen natuurlijk niet met een klein beeldje thuis. Neeeee , wij worden altijd verliefd op van die joekel dingen die je helemaal niet mee kunt nemen. Dus zijn we gaan nadenken hoe we dat zouden kunnen doen. Naar het postkantoor gegaan, op internet gezocht. Helaas is het het posten hier zo ontzettend duur dat het echt niet de moeite waard is, waarschijnlijk door het toerisme. Dus zijn we maar voor de iets kleinere optie gegaan van hetzelfde masker en hebben we dit in onze tas gepropt.De rest van de dagen hebben we vooral gerelaxt en ons mentaal voorbereid op de tocht in Nepal in eraan zit te komen! spannend!!!

El Nido

Na een 8 uur durende busreis vanuit Puerto Princessa naar El nido zijn we er dan eindelijk. Omdat El nido erg drukbezocht is door toeristen hadden we vrij op tijd een guesthouse gereserveerd via de telefoon. Ik hoefde geen email te sturen werd me gezegd en alles was oké! Nou goed dan.
Eenmaal aangekomen moesten we ergens een steegje in, waar ergens helemaal verborgen ons guesthouse lag. “You booked via Agoda?” Oh jee.. nee! “ we made a phone call, like a week ago.” “Ooh sorry mam we never take reservations through the phone!” WAT?! Ik zoek het telefoonnummer en laat zien dat ik dat telefoonnumer heb gebeld. Nee deze vrouw werkt hier niet meer. HUH?? Ze heeft mijn boeking hier toch bevestigd? Naja..na heel veel discussie zijn we maar gewoon opgestapt. En toen..begon de jacht naar een nieuw, niet al te duur, guesthouse. Vrij snel vinden we een guesthouse met nog 1 kamer vrij.. Na wat pingelen van Raf is de prijs ook oké. Gelukkig! Naast ons zaten hele lieve Franse buurtjes met echt een te schattig lief klein dochtertje. Samen met hun zijn we de volgende dag met een boot op pad om de prachtige lagunes van el Nido te bezichtigen.. en echt WAUW!
De tweede dag deden we weer een tourtje deze keer met vooral veel stranden en snorkelplekjes. Echter gaat het helaas niet zo soepel als gister! We worden om 8.30uur opgehaald om naar de boot te gaan. Eenmaal in de boot start hij niet.. pffff toch niet weer hè! Wat is dat toch met ons en vervoersmiddelen die kapot gaan? 1.5 uur later kwam er dan eindelijk beweging in onze boot! Helaas konden we niet heel veel zwemmen want er zaten echt honderden kwallen!
Op dag 3 hebben we nog een tour gedaan en deze was wederom super mooi! De foto’s zeggen denk ik meer dan duizend woorden. En geloof me..in het echt was het nog veeeeel mooier.
De dag erna zijn we weer terug gegaan naar Puerto Princessa om daar vervolgens de dag erna terug te vliegen naar Cebu.
Hier hebben we afgesproken met onze Filipijnse vrienden die we in het pizza restaurantje in Oslob hebben ontmoet. We zijn samen gaan eten in een restaurantje waar ze “boodle style” eten. Dit is met zijn allen van hetzelfde eten, met de handen. Het is gebaseerd op hoe de militairen dit hier doen. Heel erg leuk! Daarna zijn we naar een ijsrestaurant gegaan waar we een joekel van een ijs kregen voorgeschoteld, 3 kilo!! Toen onze buikjes helemaal propvol zaten gingen we op weg naar de karaoke bar. Hier kun je kamertjes huren met daarin een karaoke set en een dansset. Helaas was het vrijdag en had iedereen hetzelfde idee. We waren dus nummer 7 op de lijst. Na een half uur waren we pas nummer 5, dus dat ging nog wel heel lang duren. Uiteindelijk hebben we maar besloten om naar een dsicotheek te gaan. Hilarisch! De muziek was echt verschrikkelijk, maar we hebben het zo naar onze zin gehad!

Bohol

Vanuit Oslob zouden we vertrekken naar Cebu, waar we meteen met de boot zouden doorgaan naar Bohol. We waren al heel vroeg opgestaan want de bussen duren hier altijd veel langer dan verwacht. Bij het ontbijt vertelde een chinees koppel ons echter dat de eigenaar van ons guesthouse een boot had geregeld die direct vanuit Oslob naar Bohol zou gaan. Wij daarom even gaan informeren bij de eigenaresse. “Is it a small boat?” hihihi.. jaaaa wij hebben wat geleerd van ons avontuurtje in Malapascua. “Nooooo, big boat! No problem!” Rafael besloot toch nog even te wachten met betalen totdat hij de boot zou zien. De boot zou in de ochtend vertrekken. Vervolgens zei ze dat het 13.00uur zou worden, en enkele minuten later moesten we opeens haasten, want de boot was er! We zijn vervolgens naar de boot gebracht.. en ja hoor! SMALL! Het chinese koppel besloot ook niet op te stappen. Dus in het busje gingen we weer terug naar het guesthouse. Tja en nu dan dachten we….
Toen kwam de eigenaresse met het nieuws dat er ook een veerboot was naar Bohol. Dus wij dachten oké.. waarom zei je dat niet eerder, maar goed.
Vanuit daar zijn we in een razendsnel tempo naar de port gereden waar over 10 minuten een boot zou vertrekken richting Dumaguette. Vanuit daar zouden we dan een boot kunnen nemen naar Bohol. Met veel stress, hebben we die boot dus NET gehaald! Eenmaal aangekomen in Dumaguette hebben we 3 uur moeten wachten op de boot naar Bohol. In de tussentijd hebben we dus maar even wat gegeten.
Eenmaal aangekomen in Bohol, was het eigenlijk zo anders dat het bijna leek alsof je in een heel ander land was aangekomen. Alles was heel erg oud, maar daarentegen stond er wel een hele mooie nieuwe kerk, die echt prachtig was. Bij de avondmis kwamen er zo veel mensen dat het precies leek alsof MVV tegen RODA voetbalde. Ongelofelijk! Op onze eerste dag zouden we eigenlijk gewoon naar het strand gaan. Ik had echter het briljante idee om naar een super luxe resort te gaan. En ja hoor, dat kon! Voor 3 hele euro’s! Hier hebben we ons erg vermaakt in de infinity pool, waar we echt een prachtig uitzicht hadden op het strand en de zee.
De volgende ochtend hebben we een tuktuk gepakt richting busstation. Eerst kwam Jehova nog even bij ons langs om ons “the watchtower” aan te smeren. Maar deze weigeren we netjes. Het tuktuk ritje was een avontuur op zich! Deze man lachte na elke zin die hij zei, maar hard!! Echt heel hard! Vervolgens begon hij van alles uit de Bijbel aan ons te vertellen. Hij vroeg ons naar bepaalde liedjes uit de Bijbel, kennen jullie die? “Nee sorry.” En toen begon hij uit volle borst zijn favoriete Bijbel liedjes te zingen. We hebben zo gelachen.. sorry! Gelukkig moest hij er zelf ook om lachen.
Eenmaal aangekomen in Loboc had ik helaas weer ergens een voedselvergiftiging opgelopen dus hebben we de dag in de kamer doorgebracht met een emmer naast het bed. Gelukkig voelde ik me de dag erna weer als herboren. Op pad dus! We hebben een scootertje gehuurd en zijn vertrokken. Allereerst naar we de tarsiers gaan bekijken. Van die hele kleine maffe beestjes die heel erg schattig zijn als ze vooral hun oogjes maar dicht houden! Als ze ze open doen worden ze een beetje freaky! Geloof me, die wil je snachts echt niet zien. Hihihi. Maar ontzettend bijzonder om ze te mogen zien.
Daarna zijn we door gereden naar the Chocolate Hills, prachtig! Dit zijn eigenlijk hele gekke bergformaties die door heel Bohol te zien zijn. Maar op deze plek zie je er gigantisch veel bij mekaar liggen. Heel erg gek dat de natuur zoiets kan vormen.
Op de terugweg kwamen we een park tegen waar we een kijkje hebben genomen. Hier bleken ze vlinders te hebben. We kregen een kleine rondleiding met allemaal informatie over de rupsen en vlinders. Erg leuk, en vooral ook grappig! Zie onze foto maar!
We hebben even een lunch break gehouden en zijn vervolgens op ons scootertje verder gegaan richting de rivier.
Omdat Raf zijn coupe inmiddels erg was gegroeid, en er zich al krullen begonnen te vormen, is hij maar even naar de kapper gegaan. Hier mochten we in de rij gaan zitten. Voor €0,50 werd zijn haar helemaal geschoren en werden alle lijnen helemaal netjes met een mesje bijgesneden. Aan het eind werd er nog wat babypoeder overheen gegooid en Raf was weer zo goed als nieuw!
De dag erna zijn we weer terug gegaan naar Cebu met de boot. Op naar El Nido!

 

Cameron Highlands, Boh Tea

Hello dear followers,

Cameron Highlands was amazingly beautiful, with all the tea plantations, the strawberry- and cactus valleys and all the other farms.

The first day we went to Mardi Agro Technology Park, which is a farm that cultivates all kinds of flowers, herbs and vegies.  Very nice! Here after we went to a little park. Here we saw a family celebrating the birthday of a boy with some slices of pizza (instead of cake). Out of the sudden we heard people sing from a distance. So, we went closer to watch where this was coming from. A group of children were singing and dancing in the park, so we went a bit closer to watch them. They started waving at us. And then suddenly the whole group came running to us! “Oh oh!!” Nothing bad though! They just wanted to perform for us.. REALLY NICE!! And funny 🙂 They showed us their little dance and asked us to make a picture with us.. that seemed a fair deal..haha

We heard a lot of stories that Cameron Highlands can be quite cold at night, but didn’t realize that the temperature could drop to 15 degrees Celsius. We clearly underestimated the temperature drops! Because it was sort of freezing at night! Especially compared to the day temperatures which can be quite hot.

The next day we rented a motorbike and went to the famous Boh tea Sungai Palace. LOVED IT! It was simply beautiful. We tried some fresh tea and the most delicious cake we ever had (carrot-banana cake: really a MUST TRY).

Here after we went to Raaju hill strawberry farm, where you can see lots of strawberry plants (not really special). However the fresh strawberry juice tastes delicious! After finishing our third piece of cake (of the day) we hopped back on our motorbike and further explored the valleys of Cameron Highlands. The views are pretty amazing, and it’s therefore advisable to rent a motorbike instead of booking a tour.

Love,

Rafael & Aimée

Relax with the locals.. Suoi Voi

Suoi Voi, Elephant Spring.

Well Because everything is in Dutch, and some people wouldn´t understand anything of it.

Here a shorter version in English. We went to Suoi voi, on a rented motorbike. Please don´t pay someone to bring you there, because they charge like $80! It is easy to do on your own, plus the people will help you. We had to turn right at a certain point, but didn’t know exactly when! I think in the lonely planet, they explain how to get there, or we wrote it on the internet. But if you are near suoi voi, just ask the locals. It about 50 km from Hue center and it is really a beautiful ride on it´s own. Please take your camera and enjoy the view.  At the end your butt will hurt, but it´s worth it!

hue-119

Suoi Voi itself is filled with locals, no tourists are found here 🙂

IMG_4982 hue-153 hue-165

Excuse us for all the Dutch reports but we wrote them in 2011, and weren’t really in the mood to translate them all! We will write the upcoming reports of Malaysia and Thailand In English, so everyone can enjoy! 😀

Op onze planning hadden we op de planning om naar Elephants springs te gaan, dus besloten we ’s ochtends op pad te gaan om te kijken hoe we hier terecht zouden kunnen komen. Even in het kort: Elephant Springs is een soort rivier vanuit de bergen op ongeveer 50 km van Hue. We waren all bij een aantal touroperators geweest, maar de reis naar Suoi Voi zou ons steeds rond de €60,- kosten. Natuurlijk vonden we dit te duur met ons backpackersbudget 😉

Uiteindelijk zijn we naar het vrouwtje geweest waar we gister de scooter hebben gehuurd. We vroegen aan haar of zij misschien ook zo’n tour verzorgde. Ze zei: Noooo noo noo, much expensive. YOU GO! By bike.. Is very easy! En dat hebben we dus gedaan. Haha
Het lijkt een idioot idee, en Rafael vond het sowieso al niet zo heel slim. Maar gelukkig heb ik hem kunnen overhalen en zijn we een keer niet in de problemen gekomen. Het tegendeel zelfs, het was echt GE-WEL-DIG!

Onderweg naar Soui Voi was de natuur echt prachtig, morgen volgen de foto’s. We zijn ongeveer 1-1.5uur onderweg geweest tot we tot onze grote opluchting een bordje zagen staan met Suoi Voi erop. Yes we made it! Maar we moesten nog een heel stuk door het oerwoud voordat we er waren, joepie! Over een hobbelig zandweggetje met de scooter. Toen we dan eindelijk in het park waren aangekomen en de scooter hadden geparkeerd moesten we een hele klim maken om bij de riviertjes te komen. En dat was echt steil, met allemaal van die loszittende stenen.

Toen we de rivier zagen was het echt practig. Vooral omdat het uitzicht naar de bergen echt geweldig is! Het is in principe gewoon watervalwater dat dan door al die stenen door naar beneden stroomt. Ze hebben er dan per “meertje” een beetje zeil om gedaan zodat er zich verschillende meertjes vormen om in te zwemmen. Hoe hoger je gaat hoe schoner en meer verlaten het is.

We waren weer eens de enige toeristen. Verder waren er ook niet echt heel veel mensen. Hier hebben we even lekker gezwommen en zijn we flink verbrand! Raf is echt weer zwart hoor Sherley!

De terugweg was weer wat drukker. Rafael heeft volgens mij echt veel te hard gereden want we haalden echt iedereen in. Maar dat konden we verder niet zien, de kilometerteller was stuk. Iedere Vietnamees kijkt ons ook aan en denkt: wat doen hun nu op een scooter? Haha.. wel grappig.

Morgen vertrekken we om 13.00uur naar Hoi An, naar een vrij luxe hotel. Dus jullie horen het nog wel van ons!

Liefs
Aimée & Raf